Alfred Eisenack

Alfred Eisenack urodził się 13 maja 1891 roku w Starym Polu w powiecie malborskim, a zmarł 19 kwietnia 1982 roku w Reutlingen. Był niemieckim mikropaleontologiem, paleontologiem, botanikiem i nauczycielem. Uczęszczał do szkoły w Elblągu, studiował w Jenie i Królewcu. Podczas I wojny światowej trafił do rosyjskiej niewoli i spędził sześć lat na Syberii. W 1922 roku poślubił Helenę Schulze z Jelonek.

W latach 1925-1940 uczył w Królewcu chemii, biologii, geologii, mineralogii, fizyki i matematyki. W 1942 roku został docentem na tamtejszym uniwersytecie. Po ponownym trafieniu do niewoli radzieckiej w 1945 roku wrócił z niej w 1949 roku. Otrzymał wtedy nominację na profesora Uniwersytetu w Tybindze. W ciągu kolejnych 30 lat opublikował 125 prac naukowych. Opisał Chitinozoa, grupę mikroskamieniałości wykorzystywaną w stratygrafii, a jego rozprawa doktorska dotyczyła melanosklerytów. Badał także otwornice i akritarchy. Na jego cześć nazwano rodzaj i gatunek graptolita oraz gatunek bruzdnicy.

Na podstawie artykułu „Alfred Eisenack” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.